



















Camiño Inglés a Santiago
O Camiño Inglés cara Santiago de Compostela
O concello de Miño é un dos 18 municipios privilexiados polos que discorre o Camiño Inglés, camiño de peregrinación singular por dispoñer de dous ramais: un que sae desde o porto da Coruña e outro que sae desde o porto de Curuxeiras de Ferrol. Esta segunda opción é a máis frecuentada e a que pasa por Miño.
Ambos os dous roteiros conflúen en Bruma, preto de Mesón do Vento, para seguir da man ata a capital galega.
O ramal de Coruña é o menos transitado, debido a que o percorrido total é algo inferior aos100 Km mínimos esixidos polo Cabido da Catedral de Santiago para obter a Compostela. As excepcións están marcadas para os residentes da Coruña e aqueles peregrinos do Reino Unido, Irlanda, Brasil e Arxentina que realizaran previamente algún tramo do Camiño no seu país de orixe.
Ao estar ante un dos Camiños de Santiago máis reducidos, atopámonos cunha terceira opción, que cada ano é máis habitual, que consiste en partir de Ferrol e ao chegar a Bruma, dirixirse en bus ata A Coruña e dende aquí “reiniciar” o camiño.
Ambos os dous roteiros conflúen en Bruma, preto de Mesón do Vento, para seguir da man ata a capital galega.
O ramal de Coruña é o menos transitado, debido a que o percorrido total é algo inferior aos100 Km mínimos esixidos polo Cabido da Catedral de Santiago para obter a Compostela. As excepcións están marcadas para os residentes da Coruña e aqueles peregrinos do Reino Unido, Irlanda, Brasil e Arxentina que realizaran previamente algún tramo do Camiño no seu país de orixe.
Ao estar ante un dos Camiños de Santiago máis reducidos, atopámonos cunha terceira opción, que cada ano é máis habitual, que consiste en partir de Ferrol e ao chegar a Bruma, dirixirse en bus ata A Coruña e dende aquí “reiniciar” o camiño.

Orixe e evolución deste camiño
A orixe deste camiño Xacobeo atopámolo nos roteiros marítimos utilizados desde a metade do século XII, na Europa medieval, polos peregrinos procedentes do norte. No Alto e Baixo Medievo non só os ingleses optaban por este roteiro, senón que tamén era navegada desde os países escandinavos, os Países Baixos, Bretaña, Irlanda e Escocia maioritariamente. Arribaban aos portos máis estratéxicos como os de Ribadeo, Viveiro, Ferrol, Neda, Pontedeume ou A Coruña (O Parrote ou O Burgo), desde onde facían a peregrinación ata Santiago.
Estes peregrinos compartían a loxística dos roteiros comerciais coa península, onde os barcos, ademais de provisións e mercadorías, transportaban tamén peregrinos, o que os convertían en roteiroscomerciaise de pasaxeiros. A primeira licenza documentada para o transporte de peregrinos ingleses por mar data do1235.
Nos primeiros séculos do fenómeno Xacobeo, quen decidía peregrinar a Santiago desde o norte debía atravesar primeiro o mar do Norte, a canle da Mancha ou o golfo de Biscaia, para continuar o longo roteiro por terras navarras, castelás ou galegas, nunha viaxe azarosa e chea de riscos. Aventurarse a este periplo náutico, con todos os seus riscos, reducía a peregrinación a unhas tres semanas, fronte aos preto de cinco meses que tiña de duración aocruzar Francia e os esixentes Pireneos, por uns percorridos con abundantes malfeitores e ladróns.
Este auxe que tivo o camiñodesde o século XII ao XVresultou unhapróspera fonte de ingresos para a Facenda Real e o Cabido da Catedral de Compostela, que se beneficiaban dos aranceis aduaneiros impostos aos navíos.
Uns trescentos anos despois da Inventioou descubrimento da tumba de Santiago no século IX, a peregrinación converteuse nun fenómeno social ao que non foron alleos os anglosaxóns. Santiago convértese nesta época na terceira gran rutade peregrinación, comparable ás que transcorrían cara a Roma e Terra Santa.
En 1122 o Papa Calixto II concedeu a Compostela a celebración de anosxubileus inperpetuum, nos que os peregrinos obtiñanante o Apóstolo a indulxencia plenaria, todo un reclamo para os crentes do mundo enteiro.
Na Baixa Idade Media os continuos enfrontamentos entre Francia e Inglaterra facían máis seguroo roteiro marítimo cao terrestre. Ademais, coa guerra dos Cen Anos (1337-1453) o paso por Francia foi vetado para os ingleses.
O enfrontamento do rei de Inglaterra Enrique VII (1509-1547) co Papa, debido ao seu divorcio con Catalina de Aragón, foi a orixe do anglicanismoe da reforma protestante. O dito reiprohibiu as peregrinacións a Santiago. Por outra banda,Martín Lutero, que consideraba adita peregrinación unha lasfemia, triunfa nas correntes protestantes europeas.
As guerras entre España e o Reino Unido entre os anos 1585 e 1604 provocaron ataques á poboación costeira por parte do corsario Francis Drake.Odesastre da Armada Invencible (1588) non mellorou a situación. Este contexto condenou a esta ruta ao ostracismo durante séculos.Foi no século XX candoo Camiño Inglés recuperouo seu tránsito.
O roteiro marítimo perdeuse, aínda que se conservan algunhas conexións en transbordador desde o Reino Unido cos portos de Bilbao e Santander, situados xa no Camiño Norte.
Todos os peregrinos, de calquera orixe e condición, contaron coa protección de mosteiros ou hospitais fundados por ordes relixiosas. No Camiño Inglés estableceuse a orde hospitalaria Sancti Spiritus.
Estes peregrinos compartían a loxística dos roteiros comerciais coa península, onde os barcos, ademais de provisións e mercadorías, transportaban tamén peregrinos, o que os convertían en roteiroscomerciaise de pasaxeiros. A primeira licenza documentada para o transporte de peregrinos ingleses por mar data do1235.
Nos primeiros séculos do fenómeno Xacobeo, quen decidía peregrinar a Santiago desde o norte debía atravesar primeiro o mar do Norte, a canle da Mancha ou o golfo de Biscaia, para continuar o longo roteiro por terras navarras, castelás ou galegas, nunha viaxe azarosa e chea de riscos. Aventurarse a este periplo náutico, con todos os seus riscos, reducía a peregrinación a unhas tres semanas, fronte aos preto de cinco meses que tiña de duración aocruzar Francia e os esixentes Pireneos, por uns percorridos con abundantes malfeitores e ladróns.
Este auxe que tivo o camiñodesde o século XII ao XVresultou unhapróspera fonte de ingresos para a Facenda Real e o Cabido da Catedral de Compostela, que se beneficiaban dos aranceis aduaneiros impostos aos navíos.
Uns trescentos anos despois da Inventioou descubrimento da tumba de Santiago no século IX, a peregrinación converteuse nun fenómeno social ao que non foron alleos os anglosaxóns. Santiago convértese nesta época na terceira gran rutade peregrinación, comparable ás que transcorrían cara a Roma e Terra Santa.
En 1122 o Papa Calixto II concedeu a Compostela a celebración de anosxubileus inperpetuum, nos que os peregrinos obtiñanante o Apóstolo a indulxencia plenaria, todo un reclamo para os crentes do mundo enteiro.
Na Baixa Idade Media os continuos enfrontamentos entre Francia e Inglaterra facían máis seguroo roteiro marítimo cao terrestre. Ademais, coa guerra dos Cen Anos (1337-1453) o paso por Francia foi vetado para os ingleses.
O enfrontamento do rei de Inglaterra Enrique VII (1509-1547) co Papa, debido ao seu divorcio con Catalina de Aragón, foi a orixe do anglicanismoe da reforma protestante. O dito reiprohibiu as peregrinacións a Santiago. Por outra banda,Martín Lutero, que consideraba adita peregrinación unha lasfemia, triunfa nas correntes protestantes europeas.
As guerras entre España e o Reino Unido entre os anos 1585 e 1604 provocaron ataques á poboación costeira por parte do corsario Francis Drake.Odesastre da Armada Invencible (1588) non mellorou a situación. Este contexto condenou a esta ruta ao ostracismo durante séculos.Foi no século XX candoo Camiño Inglés recuperouo seu tránsito.
O roteiro marítimo perdeuse, aínda que se conservan algunhas conexións en transbordador desde o Reino Unido cos portos de Bilbao e Santander, situados xa no Camiño Norte.
Todos os peregrinos, de calquera orixe e condición, contaron coa protección de mosteiros ou hospitais fundados por ordes relixiosas. No Camiño Inglés estableceuse a orde hospitalaria Sancti Spiritus.

Un roteiro con abundantes peregrinacións documentadas.
En 1147 unha escuadra de soldados ingleses, alemáns e flamencos visitou a Basílica e a cidade de Santiago. No seu camiño cara a Terra Santa pararon en Lisboa, axudando ao primeiro rei de Portugal a liberar a cidade, que en 1255 seconvertería na capital do país.
As peregrinas a Santiago tamén deixaron unha profunda pegada no camiño. É o caso de MargeryKempe, que en 1417 chegou a Compostela. Partiu de Bristolpara chegar a Galicia en barco. Parece que é a única muller peregrina do medievo da que se ten constancia, a través dun relato considerado a primeira autobiografía en fala inglesa.
O monxe islandés Nicolás Bergssondéixanos a descrición escrita da súa viaxe, entre os anos 1154 e 1159, desde Islandia ata Roma pasando por Santiago.
Consta nos rexistros que en 1424 embarcaron máis de 3.000 peregrinos na Coruña.
Con certa frecuencia, os peregrinos máis distinguidos facían ofrendas a Santiago ao final do seu camiño. É o caso do clérigo John Goodyear, peregrino no ano xacobeo de 1456, quen realiza a doazón dun retablo portátil de alabastrocon cinco escenas da vida do Apóstolo Santiago. Pódese ver no museo da Catedral.
O gran viaxeiro William Weyrelataba en 1456, logo decatro días de navegación entre PlymoutheACoruña, o seu encontro na baía con 84 navíos fondeados, 37 deles con bandeira inglesa. Atopou o porto cheo de xente de Inglaterra, Gales, Irlanda, Normanda, Bretaña e outros lugares.
Outro testemuño das peregrinacións británicas son as pezas de cerámica inglesa dos séculos XIV e XV atopadas nas escavacións da Catedral.
As peregrinas a Santiago tamén deixaron unha profunda pegada no camiño. É o caso de MargeryKempe, que en 1417 chegou a Compostela. Partiu de Bristolpara chegar a Galicia en barco. Parece que é a única muller peregrina do medievo da que se ten constancia, a través dun relato considerado a primeira autobiografía en fala inglesa.
O monxe islandés Nicolás Bergssondéixanos a descrición escrita da súa viaxe, entre os anos 1154 e 1159, desde Islandia ata Roma pasando por Santiago.
Consta nos rexistros que en 1424 embarcaron máis de 3.000 peregrinos na Coruña.
Con certa frecuencia, os peregrinos máis distinguidos facían ofrendas a Santiago ao final do seu camiño. É o caso do clérigo John Goodyear, peregrino no ano xacobeo de 1456, quen realiza a doazón dun retablo portátil de alabastrocon cinco escenas da vida do Apóstolo Santiago. Pódese ver no museo da Catedral.
O gran viaxeiro William Weyrelataba en 1456, logo decatro días de navegación entre PlymoutheACoruña, o seu encontro na baía con 84 navíos fondeados, 37 deles con bandeira inglesa. Atopou o porto cheo de xente de Inglaterra, Gales, Irlanda, Normanda, Bretaña e outros lugares.
Outro testemuño das peregrinacións británicas son as pezas de cerámica inglesa dos séculos XIV e XV atopadas nas escavacións da Catedral.

Características do Camiño
O camiño Inglés é unha dos roteiros menos coñecido, que nos regala unha Galicia verde pola que chegar a Compostela en menos dunha semana.
Estas terras agochan en cada recuncho vestixios do pasado, ao estar salpicado de castros, pontes medievais ou restos de romanización. Posúe unha rica variedade cultural, histórica e paisaxística que fan que o camiñante se sintaparte dunha contorna excepcional, o queresulta nunha experiencia única.
Permite realizar o traxecto gozando do encanto das súas paisaxes, co misticismo da soidade, seguindo os pasos dos que o percorreron anos atrás.
O atractivo deste roteiro reside na súa variedade paisaxística e na tranquilidade do seu percorrido, sobre todo se o realizamos fóra da tempada de maior afluencia.
Cun forte carácter costeiro, discorre por tramos paralelos ao mar e porverdes paisaxes con bosques frondosos. Deslízase entre zonas rurais e aldeas de interior. Combina as paisaxes mariñeiras das rías de Ferrol, Ares e Betanzos, con tramos por territorio rural, con diseminadas poboacións solitarias e pequenas aldeas dedicadas á gandería e áagricultura.
Trátase dun camiñopouco transitado, ideal para viaxeiros/asde alma solitaria que desexen gozar do camiño de maneira anónima.
O peregrino pode organizalo en tres etapas desde A Coruña e cinco desde Ferrol.
É accesible en calquera época do ano, aínda que as frontes atlánticas fan que a choiva poida estar máis presente en certas estacións.
O camiño é un elemento relevante á hora de dar a coñecer o patrimonio da zona e o seu atractivo paisaxístico. Algúns treitos recuperaron antigos camiños reais, aínda que o firme que predomina é o asfalto.
Atravesa catro núcleos históricos importantes: A peninsular cidade da Coruña, Ferrol co seu deseño ilustrado e modernista, Pontedeume baixo a tutela da familia Andrade e Betanzos, co seu núcleomedieval e o parque do pasatempo, agora en proceso de restauración.
Pagaa pena o desvío á fervenza do Belelleou ao parque natural das Fragas do Eume, co mosteiro de Caaveiro, paraíso para sendeiristas, fotógrafos e amantes da natureza.
É o máis curto dos Camiños de Santiago da península ibérica, percorrendo unha soa autonomía, a galega, e transcorrendo por unha soa provincia, A Coruña, converténdoo nun camiño excepcional.
A división de Galicia pode resultar algo confusa para as persoasde fóra. Os municipios denomínanse concellos, que se dividen en parroquias e estas estáncompostas por lugares. Por exemplo, un dos albergues públicos da Xunta está no lugar de Hospital, parroquia de Bruma, concello de Mesía. Presedo pertence ao concellode Abegondo e Sigüeiro pertence ao de Oroso. Esta vinculación non sempre se mostra con claridade.
Estas terras agochan en cada recuncho vestixios do pasado, ao estar salpicado de castros, pontes medievais ou restos de romanización. Posúe unha rica variedade cultural, histórica e paisaxística que fan que o camiñante se sintaparte dunha contorna excepcional, o queresulta nunha experiencia única.
Permite realizar o traxecto gozando do encanto das súas paisaxes, co misticismo da soidade, seguindo os pasos dos que o percorreron anos atrás.
O atractivo deste roteiro reside na súa variedade paisaxística e na tranquilidade do seu percorrido, sobre todo se o realizamos fóra da tempada de maior afluencia.
Cun forte carácter costeiro, discorre por tramos paralelos ao mar e porverdes paisaxes con bosques frondosos. Deslízase entre zonas rurais e aldeas de interior. Combina as paisaxes mariñeiras das rías de Ferrol, Ares e Betanzos, con tramos por territorio rural, con diseminadas poboacións solitarias e pequenas aldeas dedicadas á gandería e áagricultura.
Trátase dun camiñopouco transitado, ideal para viaxeiros/asde alma solitaria que desexen gozar do camiño de maneira anónima.
O peregrino pode organizalo en tres etapas desde A Coruña e cinco desde Ferrol.
É accesible en calquera época do ano, aínda que as frontes atlánticas fan que a choiva poida estar máis presente en certas estacións.
O camiño é un elemento relevante á hora de dar a coñecer o patrimonio da zona e o seu atractivo paisaxístico. Algúns treitos recuperaron antigos camiños reais, aínda que o firme que predomina é o asfalto.
Atravesa catro núcleos históricos importantes: A peninsular cidade da Coruña, Ferrol co seu deseño ilustrado e modernista, Pontedeume baixo a tutela da familia Andrade e Betanzos, co seu núcleomedieval e o parque do pasatempo, agora en proceso de restauración.
Pagaa pena o desvío á fervenza do Belelleou ao parque natural das Fragas do Eume, co mosteiro de Caaveiro, paraíso para sendeiristas, fotógrafos e amantes da natureza.
É o máis curto dos Camiños de Santiago da península ibérica, percorrendo unha soa autonomía, a galega, e transcorrendo por unha soa provincia, A Coruña, converténdoo nun camiño excepcional.
A división de Galicia pode resultar algo confusa para as persoasde fóra. Os municipios denomínanse concellos, que se dividen en parroquias e estas estáncompostas por lugares. Por exemplo, un dos albergues públicos da Xunta está no lugar de Hospital, parroquia de Bruma, concello de Mesía. Presedo pertence ao concellode Abegondo e Sigüeiro pertence ao de Oroso. Esta vinculación non sempre se mostra con claridade.

Trazado do Camiño en Miño
O trazado do camiño polo concello de Miño é duns10 km aproximadamente.
Entra en Miño polo lugar da Buíña, co conxunto da súa fonte, co lavadoiro e unha pequena área recreativa. Pasa pola zona boscosaparalelaáurbanización Costa Miño Golf.Discorre polo campo de golf e cruza pola ponte sobre a autoestrada. Ao pasar Viadeiroatopamos a fermosa ponte medieval daPonte Baxoi, que grazas ao proxecto Life Water Wayofrece ao peregrino auga potable. Tras cruzar novamente por baixo a autoestrada, introducímonos nas espectaculares marismas de río Baxoi, unha das xoias da Reserva da Biosfera Marismas Coruñesas e Terras doMandeo. Desde aquí entramos na zona urbana de Miño pola rúa doRegueiro. Ao chegar ás pistas de Rabazaldispoñemos doutro punto de auga potable que dá nome á rúa da Fonte.
A rúa Real é o punto máis próximo aos diferentes servizos que ofrece esta poboación. Desde aquí dirixímonos á saída da vila, que transcorre paralela á liña de ferrocarril. Antes de cruzar a vía podemos gozar das vistas sobre a ría desde o miradoiro da Barrosa. Continuamos pola rúa daAlameda, á beira do pazo privado dos Etcheverría, para chegar ao pintoresco lugardaPonte do Porco.Nestepequeno rueirodo concellovemos desembocar o río Lambre no mar, paralelo á praia da Alameda co seu pequenoesteiro.Á beira da pasarela desta praia poderemos contemplar un dos eucaliptos máis antigos de Galicia.
No centro daPonte do Porco atopamosomonumento dos Andrade, que acaba de cumpriro seu primeiro centenario. Na súa antigaponte sitúase a lenda do valente Roxín Roxal e a súa amada Tareixa.
O camiño continúa agora paralelo ao río Lambre, ata cruzalo pola ponte medieval do Lambre, pertencente xa ao concellode Paderne. Este río, como tantos outros, fai de fronteira natural entre ambas as dúasentidades.
Aquí os peregrinos abandonan o municipio de Miño para continuar as súas andainas cara a Compostela.
Bo Camiño!
UltreiaetSuseia
Entra en Miño polo lugar da Buíña, co conxunto da súa fonte, co lavadoiro e unha pequena área recreativa. Pasa pola zona boscosaparalelaáurbanización Costa Miño Golf.Discorre polo campo de golf e cruza pola ponte sobre a autoestrada. Ao pasar Viadeiroatopamos a fermosa ponte medieval daPonte Baxoi, que grazas ao proxecto Life Water Wayofrece ao peregrino auga potable. Tras cruzar novamente por baixo a autoestrada, introducímonos nas espectaculares marismas de río Baxoi, unha das xoias da Reserva da Biosfera Marismas Coruñesas e Terras doMandeo. Desde aquí entramos na zona urbana de Miño pola rúa doRegueiro. Ao chegar ás pistas de Rabazaldispoñemos doutro punto de auga potable que dá nome á rúa da Fonte.
A rúa Real é o punto máis próximo aos diferentes servizos que ofrece esta poboación. Desde aquí dirixímonos á saída da vila, que transcorre paralela á liña de ferrocarril. Antes de cruzar a vía podemos gozar das vistas sobre a ría desde o miradoiro da Barrosa. Continuamos pola rúa daAlameda, á beira do pazo privado dos Etcheverría, para chegar ao pintoresco lugardaPonte do Porco.Nestepequeno rueirodo concellovemos desembocar o río Lambre no mar, paralelo á praia da Alameda co seu pequenoesteiro.Á beira da pasarela desta praia poderemos contemplar un dos eucaliptos máis antigos de Galicia.
No centro daPonte do Porco atopamosomonumento dos Andrade, que acaba de cumpriro seu primeiro centenario. Na súa antigaponte sitúase a lenda do valente Roxín Roxal e a súa amada Tareixa.
O camiño continúa agora paralelo ao río Lambre, ata cruzalo pola ponte medieval do Lambre, pertencente xa ao concellode Paderne. Este río, como tantos outros, fai de fronteira natural entre ambas as dúasentidades.
Aquí os peregrinos abandonan o municipio de Miño para continuar as súas andainas cara a Compostela.
Bo Camiño!
UltreiaetSuseia


Ponte Baxoi
Esta ponte medieval dun só arco sobre o río Baxoi, forma parte da rede de pontes mandadas construír por Fernán Pérez de Andrade ou “ BOO”, no século XIV para facilitar o paso de carruaxes polos seus dominios. Ademais era un punto de paso para os peregrinos medievais ingleses e de países do norte de Europa e Bálticos, que desembarcaban no porto de Ferrol ou outros da zona, para logo finalizar por este camiño, denominado Camiño Inglés, a súa peregrinación a Compostela.
Fray Martín Sarmiento cita na súa viaxe a Galicia en 1745, a parroquia de Santa María de Miño xunto con esta ponte no seu roteiro cara a Ferrol.
Cómo chegar
Fray Martín Sarmiento cita na súa viaxe a Galicia en 1745, a parroquia de Santa María de Miño xunto con esta ponte no seu roteiro cara a Ferrol.
Cómo chegar

Monumento Ponte do Porco
O nome de Ponte do Porco débese á cabeza de xabaril, símbolo da Casa de Andrade, que ten a ponte antiga nun dos seus lados.
Nos xardíns atópase un curioso monumento en honra a Fernán Pérez de Andrade, trátase dunha cruz sobre un xabaril que simboliza o triunfo do ben sobre o mal. Existe unha preciosa lenda que conta que sobre esta ponte, Roxín Roxal degolou coa súa daga ao xabaril que matou á súa amada Tareixa.
Como chegar
Nos xardíns atópase un curioso monumento en honra a Fernán Pérez de Andrade, trátase dunha cruz sobre un xabaril que simboliza o triunfo do ben sobre o mal. Existe unha preciosa lenda que conta que sobre esta ponte, Roxín Roxal degolou coa súa daga ao xabaril que matou á súa amada Tareixa.
Como chegar

Marismas Río Baxoi
Este humidal costeiro de excepcional valor para a conservación de flora e fauna, está formado polo estuario que forma o Río Baxoi na súa desembocadura na Ría de Betanzos.
Alberga numerosas especies que utilizan as marismas para aniñar ou repoñer forzas durante os movementos migratorios. Polo que é común ver diferentes tipos de aves neste espazo natural.
Como chegar
Alberga numerosas especies que utilizan as marismas para aniñar ou repoñer forzas durante os movementos migratorios. Polo que é común ver diferentes tipos de aves neste espazo natural.
Como chegar

Albergue de Peregrinos (Rede Pública da Xunta de Galicia)
Situado na contorna natural da Reserva da Biosfera Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo, dispón dunhas excelentes vistas sobre o esteiro do río Baxoi e as súas incribles marismas formadas na súa desembocadura en augas do Atlántico.
Garzas reais, garzotas, corvos mariños e patos están entre as visitas habituais desta zona húmida. Nas épocas de tránsito migratorio, primavera e outono principalmente, diversas aves mariñas e acuáticas chegan ás nosas costas dende o norte de Europa, e bríndannos a ocasión de realizarmos interesantes observacións. Todo un mundo por descubrir a un paso do noso aloxamento.
A situación do albergue convídanos a percorrer a próxima praia Grande de Miño e a súa duna. O centro urbano quédanos a uns minutos a pé, onde atopamos facilmente todo tipo de servizos.
Inaugurado en 1999, estas instalacións pertencen á rede pública de albergues da Xunta de Galicia. Este moderno e acolledor aloxamento está aberto durante todo o ano, incluídos festivos. Cun horario ininterrompido de 13 h a 22 h, é de uso exclusivo para peregrinos/as con credencial. A admisión é por orde de chegada e non se admiten reservas.
Admite cans guía e dispón de resgardo para bicicletas.
A tarifa é de 8 €, que deben ser aboados en efectivo.
O albergue ten unha capacidade de 22 prazas, distribuídas en dúas habitacións no andar superior, cada unha de 10 prazas. Dous aseos comúns habilitados con duchas completan esta distribución.
Na planta baixa sitúase a cociña de uso libre (con microondas, pero sen utensilios de cociña), o comedor común, dous aseos sen ducha e a praza accesible para persoas con mobilidade reducida. Na entrada á esquerda atopamos a lavandería, que dispón de varias pías individuais para lavar a roupa e un pequeno tendal, así como lavadora e secadora de pago. Á dereita sitúase a recepción para dar benvida ás persoas visitantes.
Dispón dunha zona exterior cun xardín para uso e goce dos peregrinos/as.
Ofrece conexión de wifi nas zonas comúns de forma gratuíta.
Non conta con cafetería nin máquinas de autoservizo.
O seu enderezo é:
Albergue público de peregrinos de Miño
Rúa das Marismas, s/n, 15630 Miño (A Coruña)
Teléfono 689233678
www.caminodesantiago.gal
Coordenadas:
42º 21’ 01.7” N 8ª 12’ 30.1” W
Desde aquí podemos percorrer o areal da praia Grande achegarnos á praia da Ribeira e enlazar coa senda dos Sentidos que chega ata A Ponte do Porco, e a súa lenda de Roxín Roxal xa no Camiño Inglés.
Garzas reais, garzotas, corvos mariños e patos están entre as visitas habituais desta zona húmida. Nas épocas de tránsito migratorio, primavera e outono principalmente, diversas aves mariñas e acuáticas chegan ás nosas costas dende o norte de Europa, e bríndannos a ocasión de realizarmos interesantes observacións. Todo un mundo por descubrir a un paso do noso aloxamento.
A situación do albergue convídanos a percorrer a próxima praia Grande de Miño e a súa duna. O centro urbano quédanos a uns minutos a pé, onde atopamos facilmente todo tipo de servizos.
Inaugurado en 1999, estas instalacións pertencen á rede pública de albergues da Xunta de Galicia. Este moderno e acolledor aloxamento está aberto durante todo o ano, incluídos festivos. Cun horario ininterrompido de 13 h a 22 h, é de uso exclusivo para peregrinos/as con credencial. A admisión é por orde de chegada e non se admiten reservas.
Admite cans guía e dispón de resgardo para bicicletas.
A tarifa é de 8 €, que deben ser aboados en efectivo.
O albergue ten unha capacidade de 22 prazas, distribuídas en dúas habitacións no andar superior, cada unha de 10 prazas. Dous aseos comúns habilitados con duchas completan esta distribución.
Na planta baixa sitúase a cociña de uso libre (con microondas, pero sen utensilios de cociña), o comedor común, dous aseos sen ducha e a praza accesible para persoas con mobilidade reducida. Na entrada á esquerda atopamos a lavandería, que dispón de varias pías individuais para lavar a roupa e un pequeno tendal, así como lavadora e secadora de pago. Á dereita sitúase a recepción para dar benvida ás persoas visitantes.
Dispón dunha zona exterior cun xardín para uso e goce dos peregrinos/as.
Ofrece conexión de wifi nas zonas comúns de forma gratuíta.
Non conta con cafetería nin máquinas de autoservizo.
O seu enderezo é:
Albergue público de peregrinos de Miño
Rúa das Marismas, s/n, 15630 Miño (A Coruña)
Teléfono 689233678
www.caminodesantiago.gal
Coordenadas:
42º 21’ 01.7” N 8ª 12’ 30.1” W
Desde aquí podemos percorrer o areal da praia Grande achegarnos á praia da Ribeira e enlazar coa senda dos Sentidos que chega ata A Ponte do Porco, e a súa lenda de Roxín Roxal xa no Camiño Inglés.